Zorg voor elkaar

Zorg voor elkaar

Na een lange tijd van beperkingen kunnen contactberoepen weer aan het werk. Blij en hoopvol openen ze hun deuren en gaan ze aan de slag met hun dienstverlening. Het is nu een zaak van vertrouwen: houdt een ieder zich wel aan de richtlijnen en zijn we instaat onszelf te beheersen. Immers het gevaar is niet geweken, het risico is er nog steeds.

Het is een morele afweging die we keer op keer (nu zelf) moeten maken: hoe groot is het gevaar en hoe groot is het risico? En voor wie zet ik mijn eigen belang opzij? En wat als ik het doe en de ander niet? Lukt het om met elkaar in gesprek te blijven en wat hebben we in huis om werkelijk dit onzichtbare gevaar met elkaar het hoofd te bieden?

Het is de kwetsbaarheid van mensen die ons vaak raakt en tot handelen aanzet. Het is ook onze eigen kwetsbaarheid die ons laat hopen dat een ander ons zal helpen. Een mooi verhaal over deze wederkerigheid is dat van de duif en de mier van la Fontaine:

Dwars door het bos liep een helder, kabbelend beekje. Onder een grasspriet in de berm zat een mier. Die had erg veel dorst en daarom boog ze zich voorover om wat te drinken. Maar terwijl ze dat deed gleed ze uit en viel ze in het water. De stroom sleurde haar mee, ver weg stroomafwaarts. Hoe ze ook haar best deed, ze redde het niet om aan de kant te komen.

Op dat moment vloog er een duif boven de beek. Deze zag de in het water spartelende mier en had medelijden met het in nood verkerende diertje. De duif brak een takje van een in de buurt staande struik en liet dat in het water vallen. De mier aarzelde geen moment en klauterde vlug op het takje en bereikte zo veilig de oever.

Kort daarop was de mier aan het wandelen, toen ze de duif toevallig weer ontmoette. Een jager stond op het punt de vogel in een groot net te vangen. De mier, die zag wat er ging gebeuren, stak de man in zijn hiel. Deze gaf een gil van schrik. De duif hoorde het, werd bang en vloog weg.

Ds Egbert Rietveld